عشق را آتش زدم
در
هوای آتش اشراق وصلش سوختم
خوشه خورشید را در جان و دل افروختم
زیر چتر شور مندی بارش احساس را
از ترنم های روح عاشقش آموختم
نورها را چیدم و رنگین کمانی از شعور
در تپش های زلال لحظه ها اندوختم
بیت بیت هر نگاهش خلسه های مولوی ست
مثنوی شد دیدگانم تا به چشمش دوختم
هر نظر کردم به سویش یک سفر تا مهر بود
نور را بر تنگنای روزنی بفروختم
در سفر هایم به سوی او به سوی آفتاب
سایه های خسته فرسوده را افروختم
تا شدم تنها دریچه در هجوم آفتاب
عشق را آتش زدم در شعله هایش سوختم.
----------------------------------------------------------
مثنوی بودن
دستی
نگرفت دست ما را
ای "نیست" ، بنوش هست ما را
این چنگ درون پرده راز
بر حسب زمانه می زند ساز
کاین لحظه تمام زندگانی ست
مفهوم شعور و درک آنی ست
این فاصله های سرد پر درد
با جنبش لحظه ها چه ها کرد
ما نقطه سبز اوج بودیم
تا برج بلند دل سرودیم
آنجا که ترانه ها شکفتند
با شط شکوه عشق گفتند:
"ماییم
و زلال خط بودن
در فصل غبار دل زدودن
هستی که ترنم بهاری ست
در بستر جاودانه جاری ست
بودن همه راز پویش ماست
این عشق تمام رویش ماست."
----------------------------------------------------------
افسوس
، چه ناروا گرفتار شدیم
فرسوده به بیتوته انکار شدیم
در دایره های بسته فرسایش
فریاد قفس شدیم و تکرار شدیم
----------------------------------------------------------
سرشار
تر از شراب و شورم با عشق
انگیخته از شعر و شعورم با عشق
در دوستی آینه ها اشراقی ست
من آینه دار حجم نورم با عشق
----------------------------------------------------------
ای دل
، تو و این سنگ صبوری تا کی؟
غوغای درون و تاب دوری تا کی؟
صد جرعه از این شراب غفلت خوردی
برگیر چراغ عقل ! کوری تا کی؟
----------------------------------------------------------
همبستر
رود پر خروشیم هنوز
با داغ ستاره نقره پوشیم هنوز
از باده ناب عشق در تنگه درد
صد جرعه کشیدیم و بهوشیم هنوز
----------------------------------------------------------
دریا دل
نقشی ز
تو بر دل زد این دایره نقاش
تصویر تو در جان حک، بی یاد تو دل خالی
ما همنفس عشقیم چون ماهی دریا دل
در هیچ نمی گنجیم از شوق سبکبالی
----------------------------------------------------------
سبز
آمده ام
سبز
آمده ام از عشق در فصل بلوغ دل
تا رویش یک احساس آغاز جهان باشد
انبوهی سر سبزم پل بسته به میلادی
تا خوشه خورشیدم آویز زمان باشد
پیدایش پیوندی از شهد و شراب و شور
در گستره نوری تا زهره روان باشد
انفاس سحر تابید بر صبح بشارت ها
سودای طرب گل کرد تا جام جهان باشد
در عرصه هشیاری ، تا نقطه سرشاری
هر ذره ساکن را پرواز عیان باشد
ترکیب صد آیینه تیراژه منشوری
آذین زمین گردد ، از عشق نشان باشد
سبز آمده ام از عشق دایم به ترنم ها
این اوج شکوفایی همواره جوان باشد.
----------------------------------------------------------
پایتخت آبشاران طلا
و روزی
خواهد آمد
روزی خواهد آمد
و دریچه های بسته باز خواهد شد
و نور
در آینه های منشور
تو را
و مرا
در زلالی تکرار
خواهد سرود
و ماه
در امتداد جنگل و دریا
در پیچ و تاب یشمی امواج
سایه های خسته ما را
رنگ خواهد کرد
و روزی خواهد آمد
روزی خواهد آمد
که پرنده های مهاجر
خطوط زرد کسالت را
در ارتفاع
شادی و آزادی
خواهد شکست
و ستارگان
شورمندی خویشتن را
با همزاد زمینی خویش
تقسیم خواهد کرد
و روزی خواهد آمد
روزی خواهد آمد
که خورشیدیان
پرده های خاکستری سکوت را
در تکوین
یک دگر گونی شیرین
خواهد درید
و عشق
در پایتخت آبشاران طلا
ذرات شعور را
به هیاهوی وصال
فرا خواهد خواند
و حیات
نبض پر تپش عشق را
در دستان بلند عاشق ما
سبز خواهد کرد.
و روزی خواهد آمد
روزی خواهد آمد
که خوشه خوشه های عشق
لحظه لحظه های زمان را
در دایره های تمنا
آویز خواهد شد
و درختان اشتیاق
ترنم سبزین های هیجان را
در بطن نو برگ های بی قرار
سایبان عاشقان جهان
خواهد کرد.
و روزی خواهد آمد
روزی خواهد آمد
و دریچه های بسته باز خواهد شد
و نور در آینه های منشور
تو را
و مرا
در نمایش جهانی عشق
در زلالی
تکرار
خواهد سرود
خواهد سرود
