 |
با درنگی در سروده های سپه زاد، پیش
از هر چیز به چیره دستی وی در چکامه پردازی و صورتگری، و
به ابتکار آشکار وی در آفرینش نگاره های نمادینِ نو پی
می بریم. حضور گسترده نگاره های نوپا در زبان او سروده
هایش را از ویژگی و تشخصّ چشمگیر برخوردار می کند. در سایه
وجود این نگاره ها، حتی آن گروه از سروده های او که در
چهارچوبِ ریخت های کُهن روی می نمایند آفاق گسترده ای به
خود می گیرند و بدینگونه، قالب و محتوی، جوهر شعری و شیوه
سخنوری را در یک سطح متعادل و سازگارِ با زیبایی شناسی شعر
پارسی بهم می پیوندند ، و این چیزی است که متأسفانه در ادب
پارسی همروزگار کمتر بدان بر می خوریم.
Û
متن کامل نقد |
|
 |
با نگرشی در
رباعیات این دفتر، به توانایی سراینده در صورتگری در قالب
رباعـــــــی پی می بریم. تصاویر نوپا، و شیوه خاص
او در به کارگیری نگاره های سنتی،سروده
های او را تشخیص و ویژگی ِ خاصی برخوردار می سازد. در سایه
وجود این نگاره ها، آن هم در قالب رباعی، صورت و محتوا، و
شیوه سخنوری، در یک سطح متعادل و سازگارِ با زیبایی شناسی
شعر پارسی جای می گیرند. به ویژه اینکه رباعی، همچون مثنوی
، از جمله ابداعات ارجمند ایرانی در تاریخ ادبیات پارسی
است. سپه زاد با روی آوری به پرداختِ رباعی، صادقانه
کوشیده است تا به صف سخنورانی بپیوندد که به استمرار سنت
پارسی گویی در اشکالِ اصیل و استوار آن همچنان پای بند
مانده اند، و اینکه همزمان با سرایندگی بر پایه معیارهایِ
نو پا ، به بیان احساس و اندیشه « در تنِ حرف ِ کهن » به
گفته مولوی ، نیز نظر دارند.
Û
متن کامل نقد |
|
 |
در سال 1374 مجموعه شعری
از خانم شکوه سپه زاد با عنوان ازدحام رنگ و شور و عاطفه »
منتشر شد که خود عنوان کتاب، گویای دورنمایه حسّی و عاطفی
شعرهاست . « تکرار شدم در آیه های گل سرخ » عنوان
مجموعه جدید این شاعر است . انگیزه این نوشتار، انتشار این
مجموعه تازه است .
در این روزگار بحرانی که
شعر جوان از شدت
دلهره و تعلیق ، از شور تهی شده است ، شعر سپه زاد ، شعر
شود و سر مستی شاعرانه است ، بینشی رازورانه، شعر او را
لحظه ـ هایی از شور و سرمستی سرشار می کند. جاذبه شعر سه
زاد، اما در بینش جامعه گرای اوست :
Û
متن کامل نقد |
|
 |
با نگرشی در
رباعیات این دفتر، به توانایی سراینده در صورتگری در قالب
رباعـــــــی پی می بریم. تصاویر نوپا، و شیوه خاص
او در به کارگیری نگاره های سنتی،سروده
های او را تشخیص و ویژگی ِ خاصی برخوردار می سازد. در سایه
وجود این نگاره ها، آن هم در قالب رباعی، صورت و محتوا، و
شیوه سخنوری، در یک سطح متعادل و سازگارِ با زیبایی شناسی
شعر پارسی جای می گیرند. به ویژه اینکه رباعی، همچون مثنوی
، از جمله ابداعات ارجمند ایرانی در تاریخ ادبیات پارسی
است. سپه زاد با روی آوری به پرداختِ رباعی، صادقانه
کوشیده است تا به صف سخنورانی بپیوندد که به استمرار سنت
پارسی گویی در اشکالِ اصیل و استوار آن همچنان پای بند
مانده اند، و اینکه همزمان با سرایندگی بر پایه معیارهایِ
نو پا ، به بیان احساس و اندیشه « در تنِ حرف ِ کهن » به
گفته مولوی ، نیز نظر دارند.
Û
متن کامل نقد |
|
 |
از خانم
شکوه سپه زاد تاکنون دو دفتر شعر منتشر شده است . « ازدحام
رنگ و شور و عاطفه »(1) و « تکرار شدم در آیه های گل سرخ
»(2) . این دو دفتر گویای دورنمایه (« تم ») شعرهای اوست.
شعر سپه زاد، شعر شورمندی است . بینشی رازورانه (mystic)
در آن دیده می شود ، و این شعر را لحظه هایی از هستی
شاعرانه سرشار می کند. تصویرهای ذهنی شعر او در بستر کلامی
موزون، و با تداعی آزاد ذهن، شکل می گیرند، و این خود وجه
فارق عمده شعر او از نظم کهن سرایان است.
Û
متن کامل نقد
|
